

D2294

དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པ་བཞུགས།[་]@##། །དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། །དེ་ལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། བུད་མེད་དེ་ལོ བཅུ་གཉིས་སམ།བཅུ་དྲུག་གམ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་མའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་དབུས་སུ་སྐྱེས་པ། དབང་པོ་ཚང་བ། གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་སྐྱེས་པ། དབང་བསྐུར་ཐོབ་པ། བསྒོམ་པ་དང་། བཟླས་པ་ཤེས་པ། སྔགས་ལས་སྐྱེས་པ། སྨོན་ལམ་དག་ པ།སྔགས་ཀྱི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ། ཡེ་ཤེས་ལས་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ཡང་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་རིང་བའམ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་སྟོན་པའི་ནུས་པ་ཅན། དུང་ཅན་མ་དང་། པདྨ་ཅན་དང་། རི་བོང་ཅན་དང་། རི་དགས་ཅན་ནོ། །དེ་ནི་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པ་ཡང་རུང་། མི་ལྡན་ པ་ཡང་རུང་སྟེ།བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ནས། སྒྱུ་མ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ལས། །བུད་མེད་སྒྱུ་མ་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ནཱ་གརྫུ་ནས་གསུངས་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ཡིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་གཟུགས་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། སྒྲ་སྙན་པ་དང་། དྲི་ཞིམ་པ་ དང་།རོ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། རེག་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྟེ། དོན་ཕྱི་རོལ་དུ་མ་བརྟགས་པ་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་དགའ་བ་དང་། མཆོག་དགའི་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་། ཕྱི་ནས་ཡིད་བདེ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་སྟེ། དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་དགའ་བ་དང་མཆོག་ དགའ་དང་།ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་སྟེང་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལ་ཡིད་སྐྱོ་ན་དགའ་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ། །དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དེ་ལ་བཞི་སྟེ། གཏུམ་མོ་འབྱེད་འཛུམས་དང་། གཏུམ་མོ་མར་མེ་གསོ་བ་དང་། གཏུམ་མོ་སྲུབ་ཤིང་གི་འཁོར་ལོ་དང་། གཏུམ་མོ་བ་སྤུའི་བུ་ག་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སྤུ་མཚམས་ནས་ལྟེ་བའི་བར་དུ་མར་མེ་སོར་བརྒྱད་པ་ཅིག་བསམས་ནས། བཤང་བའི་ལམ་འབྱེད་འཛུམས་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་མར་མེ་གསོ་བ་ནི་སྤུ་མཚམས་ནས་ལྟེ་བར་ཕྱིན་པས ལྟེ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཛག་པས་གསོ་བའོ།།གསུམ་པ་ནི་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་སྲུབ་པ་ཤིང་ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱ་ལྟེ་བ་ཁྲག་གི་ཐིག་ལེ་ལས་མེ་འབར་བས་སྙིང་གའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་མོ། །བཞི་པ་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་བུ་ག་ཕྲ་མོ་ འཁྱིལ་བ་བསྒོམས་ལ་སྟེང་གི་རླུང་མནན་པར་བྱའོ།

这是《实相修持》：
向金刚空行母顶礼！
四种手印是：事业手印、法印、三昧耶手印和大手印。
其中事业手印是指女性，年龄为十二岁、十六岁或二十四岁。应当是生于中土，诸根具足，生于二十四圣地，已得灌顶，懂得修持与念诵，从咒语中生，发愿清净，具有咒力，从智慧中生。她们或具有长中脉，或具有显示中脉的能力，可分为贝女、莲女、兔女和鹿女。无论她们是否具有禅定心，只要能生起乐受，正如龙树阿阇黎所说："在一切幻化之中，女性幻化最为殊胜。"
法印是指意识直接感知的对境：悦意的色、悦耳的声、芬芳的香、美味的味、舒适的触。不观察外境，仅是意识显现。由此首先生起喜，然后生起胜喜的身乐，最后生起与意乐俱生的喜。如是于五欲功德生起喜、胜喜和俱生喜。在此基础上，修持显空不二的大乐俱生。若心生厌离则成离喜。
三昧耶手印有四种：开合拙火、护持拙火灯、拙火转轮和拙火毛孔修持。
第一，从毛际至脐间观想八指宽的灯，开合大便道。第二，护持灯是从毛际至脐，由脐轮菩提心流注而护持。第三，以中脉为转轮，左右脉为轮轴，从脐轮血明点燃起火焰，融化心轮菩提心，修持大乐。第四，毛孔是在脐中央修持细小旋转的孔穴，向下压制上行气。

།དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚེ་ས་ཆུ་ལ་ཐིམ་པས་དུ་བ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་དང་། ཆུ་མེ་ལ་ཐིམ་པས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་དང་། མེ་རླུང་ལ་ཐིམ་པས་སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་འབྱུང་བ་དང་། རླུང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཐིམ་ པས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བ་དང་།རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་མི་རྟོག་པ་ལ་ཐིམ་པས་ན། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལྟ་བུའི་རྟགས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་ནི། རྒྱ་དགུས་གདབ་པར་བྱའོ། །གཟུང་བ་མེད་དེ་རང་གི་སྣང་བ་ཡིན་པས་རྣམ་ པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྒྱས་བཏབ་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་།འཛིན་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་མི་བསྐྱོད་པའི་རྒྱས་བཏབ་པ་དང་། སེམས་རང་རིག་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡང་མི་བསམ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་པས། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའི་རྒྱས་བཏབ་པ་དང་།བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དང་། སྒོམ་པ་པོ་རོ་གཅིག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྒྱས་གདབ་པ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་དང་རྗེས་རོ་གཅིག་པར་རོ་མཉམ་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་རྒྱས་གདབ་པ་དང་། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ ལས་འདས་པ་གཉིས་འོད་གསལ་བའི་ངང་དུ་རྒྱས་གདབ་པ་དང་།སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་རྣམས་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་རོལ་པས་རྒྱས་གདབ་པའོ།

当具足如是修持时，地融入水现如烟状；水融入火现如阳焰；火融入风现如萤火；风融入识现如虚空；识是分别，融入虚空无分别中，故现虚空空性之相。
于此修持大手印时，应当以九印印持：
由于所取是自身显现，故以毗卢遮那印印持大乐；
由于能取是大乐自性，故以不动佛印印持；
心性自证无二亦不作意，因为大乐任运成就不可思议，故以金刚萨埵印印持；
所修、能修与修行者一味无二，故以此印印持；
前行、正行与后行一味平等的大乐，故以此印印持；
轮回与涅槃二者于光明界中，故以此印印持；
器世间与情世间、静与动诸法皆为喜金刚游舞，故以此印印持。

 །དེ་ལྟར་རྒྱས་དགུས་སྣོད་བཅུད་ཀུན་བདེ་སྟོང་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ། སེམས་ནི་འོད་གསལ་ རྒྱ་མཚོ་ལས།།གློ་བུར་དབའ་རླབས་ཚུལ་དུ་བརྟག་།སེམས་ནི་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལས། །གློ་བུར་སྤྲིན་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྟག་།བསྒོམ་དུ་མེད་པ་ལྷུན་གྲུབ་བསྒོམ། །རྟོག་པའི་དྲ་བ་ངང་གིས་སྟོང་། །མངོན་སུམ་ཚད་མས་མཐོང་བ་ཉིད། །ཤེས་བྱ་རྣལ་མ་ ཡིན་པར་གསལ།།རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་དང་། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ངང་ལ་གཞག་།བསྒོམ་དུ་མེད་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་སྒྲོ་མི་གདགས། །དངོས་པོ་གདོད་ནས་ གཉིས་མེད་ལ།།གཉིས་མེད་ཅེས་བྱ་བསམ་མི་བྱ། །བདེ་ཆེན་སྒྲོ་སྐུར་བྲལ་བ་ལ། །བྲལ་ལོ་སྙམ་དུ་བསམས་ན་སྐྱོན། །ཉམས་མྱོང་འོད་གསལ་དག་པ་ལ། །དག་གོ་ཞེས་ཀྱང་རློམ་མི་བྱ། །རློམ་སེམས་མེད་པ་གནས་པའི་ཚེ། །རྟོག་པ་རང་གི་ ངང་གིས་འགག་།ཆོས་དང་གང་ཟག་བདག་མེད་ཅེས། །རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །རྟོག་པའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བར། །ཤེས་ན་དེ་ཚེ་ཉིད་ན་འགགས། །གཉེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་མངོན་སུམ་ཡིན། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གཏན་ཚིགས་རྣམས། །འོད་གསལ་ཤེས ན་དགོས་པ་མེད།།གླང་པོ་དངོས་སུ་རྙེད་གྱུར་ནས། །གླང་པོའི་རྗེས་ནི་ཚོལ་བྱེད་དམ། །བདེ་ཆེན་དེར་སྣང་མངོན་སུམ་ལ། །ལུས་དང་རྗེས་དཔག་བཙལ་མི་དགོས། །མྱོང་བ་དངོས་པོའི་གཤིས་ཡིན་པས། །ཆད་པར་ལྟ་བའི་དོགས་པ་མེད། །གང་ལ་དེའོ་མི་སེམས་ པས།།སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡི་དོགས་པ་མེད། །སྣོད་བཅུད་བདེ་ཆེན་རྒྱས་གདབ་པས། །ཉོན་མོངས་དགྲ་ལས་ལྡང་དོགས་མེད། །ལས་ལ་བྱེད་དོ་བྱའོ་ཞེས། །དགེ་སྡིག་གང་ལའང་མི་སེམས་ཤིང་། །རྨི་ལམ་ལས་ལ་ཁྱད་མེད་པས། །ངན་སོང་གསུམ་གྱི་དོགས་པ་མེད། ། གང་དང་གང་ལ་སེམས་པ་ན། །བདེ་ཆེན་དེར་སྣང་ངོ་ཤེས་ན། །གཉེན་པོ་གཞན་ཞིག་བཙལ་མི་དགོས། །བྱ་བ་བཏང་བའི་སེམས་ཉིད་ནི། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་རྣམ་པར་གནས། །ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་ཆུ་གཞག་དང་། །ཇི་ལྟར་མར་ལ་མར་བཞིན་དུ། །རང་གིས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། ལེགས་མཐོང་གང་ཡིན་འདི་ཕྱག་ཡིན། །དེ་ཉིད་གཉིས་མེད་མཆོད་པ་ཡིན། །གཉེན་པོ་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་འདི། །སྡིག་པ་བཤགས་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །མེ་དང་གྲང་བའི་རེག་པ་བཞིན། །བདེ་སྟོང་མངོན་སུམ་འདི་དང་འགལ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་ལ་སོགས་དང་། །ཆོས་སྤྱོད་སྡོམ པའི་ནང་ནས་ཀྱང་།།དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་མཆོག་།སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་སྟེ་མཆོག་།

如是以九印印持器情一切为乐空二者。
心如光明大海，
暂现波浪形相；
心如空性虚空，
暂现云朵形相。
无可修持任运修，
分别网罗自然空，
现量证量亲见时，
所知真实明朗现。
遮止一切分别，
安住无分别智，
无可修持即修，
任运成就即修。
于无分别之中，
莫加无分别名；
诸法本来无二，
勿思所谓无二。
大乐离增减时，
若思已离即过；
明净光明体验，
亦莫执著清净。
无有执著安住，
分别自然息灭。
法与补特伽罗，
无我即是分别；
若知分别自性，
即是光明当下息。
对治之王即现量，
离一多等诸理证，
若知光明皆无需。
若已亲见大象时，
谁复寻觅象迹乎？
大乐显现现量中，
不需寻求比量迹。
体验即是实相故，
无有断见之疑虑；
于彼不作彼想故，
无有增益之疑虑。
器情印持大乐故，
无惧烦恼敌复起。
于业不思作与为，
善恶一切皆不思；
如同梦中诸业行，
无有三恶趣疑虑。
于任何境起心时，
若知显为大乐相，
不需另寻他对治。
放下造作之心性，
任运成就而安住。
如水注入于水中，
如酥融入于酥中，
自身本具之智慧，
善见即是顶礼敬。
彼即无二供养也，
对治空性见解此，
即是忏悔罪过最，
如同寒热相触般，
与此乐空现量违。
随喜等诸功德行，
一切法行总集中，
胜义菩提心最胜，
空性现量见最胜。

སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་སྟེ་མཆོག་།དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱིན་སྲེག་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི། །ནང་ན་བདེ་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་།གང་དང་གང་ལ་བློ་གཞག་པ། །དེ་དང་དེ་ནི་བདེ་ཆེན་དུ། །ཤེས་ན་ མལ་ཆ་སྟན་དག་དང་།།གཡོག་འཁོར་གཉེན་བཤེས་སྣང་བ་ཀུན། །བདེ་ཆེན་ཤེས་པ་བསྒོམས་པས་ཆོག་།སྣོད་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཡིན་ལ། །བཅུད་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་ཡིན། །འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་བདེ་གཤེགས་དྲུག་།དམྱལ་བའི་འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཅན། །ཡི་དགས་ དུད་འགྲོ་བདེ་ཆེན་གྱི།།ངང་དུ་ཤེས་པ་ལྷ་ཡི་སྐུ། །སེམས་ལ་བཀག་པ་མེད་པ་ཉིད། །གཉེན་པོ་མཆོག་ཏུ་ཁོ་ཡིས་མཐོང་། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གནས་སྐབས་ན། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྣང་བ་ཀུན། །སད་པར་གྱུར་པ་རོ་གཅིག་ལྟར། །དེ་བཞིན་འཁོར་བའི་བདེ་སྡུག་ཀུན། ། སྐྱེ་མེད་ངང་དུ་མཉམ་པས་ན། །རྣལ་འབྱོར་སེམས་ལ་བླང་དོར་མེད། །དགྲ་སྡང་རྨི་ལམ་འདྲར་ཤེས་ནས། །ཆགས་སྡང་གཉེན་པོ་བསྒོམ་མི་དགོས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ན། །ཆོས་ཉིད་གཞན་དུ་བསྒོམ་མི་དགོས། །དུས་གསུམ་ཁམས་གསུམ་ཐ་སྙད་དུ། ། བེམས་པོ་གློ་བུར་ཡིན་ཤེས་ན། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཅོས་མི་དགོས། །སྐྱེ་འགག་ནམ་མཁའི་སྐྲ་ཤད་བཞིན། །སྔ་ཕྱི་སྐྱེ་བས་སྟོང་པས་ན། །མ་སྐྱེས་ཞེས་སུ་བསྒོམ་པ་མེད། །རྒྱལ་པའི་ཐུགས་གཞི་རྟོག་མེད་ལ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་སུ་བསྒྲགས། །གཉེན་པོ་སྤང བྱ་དབྱེར་མེད་ཀྱི།།དོན་ལ་བྱ་བཙལ་མེད་པ་ཉིད། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའི་མཆོག་།དཔེར་ན་མི་འགའ་བཙོན་བྱས་ན། །དེ་ལ་འབད་རྩོལ་གྱིས་འབྲོས་ལ། །དེ་ཉིད་བཙོན་པར་གཏད་ནས་ནི། །འབད་རྩོལ་མེད་པར་གནས་པ་བཞིན། །ཉོན་མོངས་འབད་པས་བཀག་ ཀྱང་ནི།།ཆེད་ཀར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ། །དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་ལྕགས་བཀྲོལ་ནས། །ཡུལ་ལ་རང་དགའ་བཏང་ན་ནི། །རང་གི་ངང་གིས་རྟོག་མེད་སྐྱེ། །དེས་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པར་གསུངས། །བླུན་པོ་ཡོད་མེད་སྡུག་བསྔལ་ཀྱང་། ། གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མ་མྱོང་ལ། །མཁས་པ་འགག་པ་སེམས་ལ་མེད། །ཆེད་ཀར་གཉེན་པོ་བསྒོམ་མི་དགོས། །རྣལ་འབྱོར་ནང་དུ་ཁ་བལྟས་ལ། །སེམས་ལས་མ་གཏོགས་མྱོང་མེད་པས། །སྣང་སྲིད་རྟག་དང་མི་རྟག་ལ། །བཀག་པ་དང་ནི་སྒྲུབ་པ་མེད། །སེམས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས ཡིན་ཤེས་ན།།མྱ་ངན་འདས་པ་བསྟན་མི་དགོས། །གལ་ཏེ་ཆགས་སྡང་སྐྱེས་གྱུར་ཀྱང་། །གཉེན་པོ་མི་སྡུག་བྱམས་སོགས་ནི། །འགྲོ་བའི་སེམས་རྒྱུད་གཉིས་མི་འཆང་། །ཇི་ལྟར་སྤྲིན་ནི་སྣ་ཚོགས་དག་།

空性现量见最胜。
坛城火供与持诵，
其中大乐坛城胜。
于任何境安住心，
若知彼等皆大乐，
卧具坐垫等诸物，
眷属亲朋诸显现，
知为大乐修即足。
器为无量宫殿境，
情为天尊天母众，
六道即是六如来，
地狱世界即乐土，
饿鬼畜生大乐中，
了知即是天尊身。
心无遮障即本性，
彼见此为最胜对治。
譬如梦境之状态，
苦乐一切诸显现，
如同醒时成一味，
如是轮回诸苦乐，
无生性中悉平等，
瑜伽士心无取舍。
知敌如梦幻化已，
不需修持贪嗔对治。
若知心性圆满已，
不需别修法性义。
三时三界言说中，
知物质为暂时已，
心之自性无需造。
生灭如同空中丝，
前后生灭皆空故，
无需修持无生义。
佛陀心基离分别，
宣说即是无生义。
对治所断无别中，
于义无有所寻求，
大舍修持最为胜。
譬如有人被囚禁，
彼以勤勉求逃脱，
反而更被囚系时，
无需勤勉而安住。
烦恼虽以勤遮止，
反而故意生起时，
即彼自解枷锁已，
于境任运放开时，
自然生起无分别，
是故名为善巧方，
说为果道之运用。
愚者有无诸苦虽，
本来未曾经生起，
智者心中无灭尽，
不需刻意修对治。
瑜伽士向内观察，
除心之外无所证，
显有常与无常中，
无有遮止与成立。
若知心即是智慧，
不需显示涅槃义。
纵然生起贪与嗔，
对治不净慈等观，
不持二心于众生。
如同种种云彩般，

 །ཇི་ལྟར་སྤྲིན་ནི་སྣ་ཚོགས་དག་།ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པ་ལྟར། །དངོས་པོ་འོད་ གསལ་གློ་བུར་བཅས།།ཕྱིས་ནི་རང་གི་ངང་འགགས་ན། །གཉེན་པོ་དག་ནི་སུ་ལ་བསྒོམ། །མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས། །སེམས་ལ་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན་སྣང་ན། །མི་མཁས་སྨིག་རྒྱུ་འཆོས་པ་བཞིན། །གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་ཀྱེ་རེ་མཚར། །སེམས་ཀྱི་རང་ བཞིན་འོད་གསལ་བ།།སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་བརྟན་ན། །གློ་བུར་རྟག་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་བས་གཉེན་པོ་མི་བསྒོམ་སྟེ། །གཉེན་པོ་མེད་ཅིང་བསྒོམ་པའང་མེད། །མཚན་མར་མི་འཛིན་རྣལ་འབྱོར་བ། །འདི་དང་འདི་འགའ་སེམས་པ་མེད། །འགྲིབ་པ་མེད་ཅིང་འགག་པ་ མེད།།འདུ་མི་བྱེད་པ་ནམ་མཁའ་འདྲ། །འདུ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཏིང་འཛིན་སྐྱོན། །འདུ་མི་བྱེད་ཅེས་སེམས་པ་མེད། །མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་རྒྱུན་བསྲིངས་ནས། །བསྒོམས་སོ་ཞེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས། །རྟོག་མེད་ཡེ་ནས་སྐྱེ་ན་ཡང་། །སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བ་བསྒོམ་པ་ ཡིན།།བཅོས་མེད་རང་གསལ་མ་བྱས་ན། །ནན་གྱིས་མི་རྟོག་བསྒོམས་གྱུར་ཀྱང་། །མི་རྟོག་པ་ཉིད་སྒྲིབ་པའི་རྒྱུ། །དཔེར་ན་སྨན་ཉིད་མ་ཞུ་ན། །ནད་ཀྱི་ནང་ན་དེ་ཉིད་ལྕི། །འབད་མེད་བསྒོམས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ཅེས་བྱ། །སྒྱུ་མ་ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་ཤེས་མེད་ན། ། སྟོང་ཞེས་བརྗོད་པས་སེམས་ལ་ཡོངས་མི་འགྲོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྣང་སྟོང་རྟོགས་ན་ནི། །འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ངང་གིས་སྐྱེ། །བདག་དང་གཞན་དག་དབྱེ་བ་མེད་པར་ཡང་། །ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུར་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒོམ་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །གང་ཞིག བྷ་གར་བདེ་བ་རྟོག་མེད་མྱོང་།།གང་ཞིག་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དང་། །གང་ཞིག་གཏུམ་མོ་དྲོད་ལས་བདེ་མྱོང་དང་། །གང་ཞིག་དགོད་དང་ལྟ་དང་ལག་བཅངས་དང་། །འོ་བྱས་འཁྱུད་པ་བདེ་བ་དམ་པ་མྱོང་། །རྟོག་མེད་མྱོང་བར་གྱུར་ཀྱང་བདེ་ཆེན་གྱིས། །རྒྱས་ མ་བཏབ་ན་བྱང་ཆུབ་མེད་དོ་ཞེས།།རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་གསུང་ཞིང་ཚད་མས་གྲུབ། །བདེ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱས་གདབ་བྱ། །རྒྱས་གདབ་ཅེས་བྱའི་དོན་ནི་ངོ་བོ་ཡང་། །དམིགས་པའི་ཡུལ་ནི་སྒྱུ་མར་མ་ཟད་ཀྱི། །རང་གི་མྱོང་བ་སྒྱུ་མར་མངོན་སུམ་དུ། །རིག་པ་དེ་ལ་རྒྱས་གདབ་ རྗེས་སུ་བརྗོད།།རྟོག་པ་རེ་རེས་བཅད་པ་རྒྱས་གདབ་མིན། །དེ་བཞིན་རྗེས་དཔག་བསྒོམ་པ་རྒྱས་གདབ་མེད། །ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ཡི། །མངོན་སུམ་དེར་སྣང་རྒྱ་ཡི་རྣམ་པར་བྱུང་། །དེས་ན་རྒྱས་གདབ་ཅེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། །

如同种种云彩般，
溶入虚空界中时，
诸法光明及暂时，
后自然中灭尽时，
对治修持向谁修？
无明迷乱习气故，
心现如同阳焰时，
如愚修治阳焰般，
修持对治真稀奇！
心性本来即光明，
生起本身不坚固，
暂时岂能成常有？
是故不修对治法，
无有对治亦无修。
瑜伽士离诸相执，
于此彼等无所思。
无有减损亦无灭，
无为即如虚空性。
执想所生三昧过，
无为即是无所思。
现量离念相续后，
假名安立谓修持。
无念本来虽生起，
遣除增益即修持。
若不无作自明显，
强行修持无分别，
无分别性成障因。
譬如药物未消化，
病中彼即成重负。
无勤修持断增益。
若不了知如幻月，
说空于心不相应。
若悟心性显空性，
悲心自然生众生。
自他无有差别中，
如水月般心生起，
此即名为大乐修。
若于莲处无念乐，
若于镜中现影像，
若于拙火暖乐受，
若于笑视手相牵，
亲吻拥抱胜乐受。
虽成无念之体验，
若无大乐印持者，
金刚持说无菩提，
此由正量所成立。
乐空无二当印持，
印持之义本性者，
所缘境非唯如幻，
自身体验如幻现，
了知此即名印持。
非由念念断称印，
如是比量修非印，
所知坛城离戏论，
现量显现印相生，
是故说为印持义。

དེས་ན་རྒྱས་གདབ་ཅེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། །འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དག་།བདེ་ཆེན་མཉམ་པར་ཤེས་ཏེ་བསྒོམས་པས་ན། །འདའ་བའི་མན་ངག་གཞན་ནས་བཙལ་མི་དགོས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ཤེས་ན། །འབྲས་བུ་ཐོབ་བྱས་སར་དུ་བཙལ་བ་མེད། །སེམས་ཀྱི་ངང་ལས་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་ཤེས་ན། ། བསྒོམ་པ་ཤོར་ཡང་སྤོགས་པ་བཙལ་མི་དགོས། །ལེགས་བྱས་ཉེས་བྱས་གློ་བུར་ཡིན་ཤེས་ན། །དམ་ཚིག་ཉམས་ཆགས་བཤགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་བདེན། །ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ལྟར་མེད། །ཇི་ལྟར་བཙལ་བ་དེ་ལྟར་སྐྱོན། །ཇི་ལྟར་བསམས པ་དེ་ལྟར་བྲལ།།ཡུལ་ནི་གང་དང་གང་དག་ལ། །རྟོག་བྲལ་གསལ་བ་སྐྱེས་གྱུར་ན། །དེའི་ཚེ་དེ་འོང་མིའི་སེམས་ལ། །དེ་ནི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིན། །རང་རིག་གཉིས་མེད་བསྒོམ་བྱ་ཞེས། །གང་ལ་གདམས་ངག་ཕོག་གྱུར་ཀྱང་། །གཉིས་མེད་ཉིད་དུ་མ་ མྱོང་ན།།གང་ཞིག་བསྟན་ཀྱང་མིང་དུ་ཟད། །ཡུལ་ནི་གང་དང་གང་དག་ལ། །ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ན། །ནང་གི་བདག་ཉིད་གཡོ་མེད་པར། །གནས་པས་མིག་གིས་གཟུགས་དག་གམ། །གནས་པས་རྣ་བས་སྒྲ་དག་གམ། །གནས་པས་སྣ་ཡིས་དྲི་ དག་གམ།།གནས་པས་ལྕེ་ཡིས་རོ་དག་གམ། །གནས་པས་ལུས་ཀྱིས་རེག་དག་གམ། །གནས་པས་ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་དག་གམ། །ཤེས་པའི་བློ་དེ་རྟོག་བྲལ་ཡིན། །རྟོག་པའི་སྐྱེ་དང་འགག་པ་དང་། །རང་རིག་གཉིས་ཀྱིས་མྱོང་བས་ན། །རྟོག་དང་བྲལ་བས་མངོན་དུ་གྲུབ། ། གང་ཞིག་རྟོག་བྲལ་དོན་དེ་ལ། །ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། །བསྒོམས་པས་ཕོ་ཉའི་ལམ་དུ་གྱུར། །གང་ལ་དང་པོ་རྟོག་མེད་ལ། །དགའ་བ་ཞེས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། །རྟོག་བྲལ་བདེ་ཆེན་གཉིས་པ་ལ། །མཆོག་དགའ་ཞེས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་ལུས་ཀྱི བདེ་བ་སྟེ།།ཡིད་འོང་ཡུལ་ལས་བྱུང་བའོ།

是故说为印持义。
此世间与彼世间，
以知大乐平等修，
无需他处寻临终，
若知心性法身者，
无需另寻所得果。
若知心性无增减，
失修亦无需寻回。
若知善恶是暂时，
忏悔即是破誓罪。
如其所现如是真，
如其所执如是无，
如其所寻如是过，
如其所思如是离。
于诸境界一切中，
若生离念明觉时，
彼时人心所生起，
此即是为空性修。
自证无二为所修，
虽得如是教授者，
若未体验无二性，
所说一切唯名言。
于诸境界一切中，
摄心离于一切时，
内在自性无动摇，
安住眼见诸色相，
安住耳闻诸音声，
安住鼻嗅诸香气，
安住舌尝诸味道，
安住身触诸触境，
安住意知诸法时，
彼等觉知离分别。
分别生灭二相中，
由自证二所经验，
离念现前得成就。
于彼离念义理中，
依于乐受为基础，
修持成就使者道。
初时无分别之中，
即是所说喜悦地。
离念大乐第二地，
即是所说胜喜地。
此乃身之安乐性，
从悦意境而生起。

 །རྟོག་དང་བྲལ་བ་གསུམ་པ་ནི། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཞེས་བཤད་དེ། །ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བདེ་བ་ཡིན། །གཟུང་འཛིན་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས། །མྱོང་བས་གསལ་བ་སྐྱེ་བ་ནི། །རང་རིག་བདེ་ཆེན་ཞེས་སུ་བཤད། ། གང་ཞིག་རྟོག་པས་བར་བཅད་ནས། །དགའ་བདེའི་ཏིང་འཛིན་ཉམས་འགྱུར་བས། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡི་ཡུལ་རྣམས་ལས། །ཚོར་བ་བདེ་བ་སྐྱེས་གྱུར་པས། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་སྟོབས་ལྡན་པས། །རྟོག་དང་བཅས་པས་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །དེ་བས་བདེ་བའི་ཏིང་འཛིན ལས།།རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་ཡིད་གཞག་ནས། །གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་བསྒོམ་པར་བྱ། །གང་ཞིག་བདེ་བའི་ཏིང་འཛིན་ལས། །སེམས་འཇོག་པ་ནི་ཞི་གནས་ཡིན། །དེས་ན་དགའ་དང་མཆོག་དགའ་དང་། །ལྷན་སྐྱེས་དགའ་བ་ཕུལ་བྱུང་ཡང་། །ཞི་གནས་ སེམས་ལས་མི་འདའ་སྟེ།།ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བར་ཟད། །བདེ་ཆེན་དོན་གྱིས་རྒྱས་གདབ་ན། །ལྷག་མཐོང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྱུར། །གང་ཞིག་བདེ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ། །སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཡིན་སྙམ་སྟེ། །དེ་ནི་རྗེས་ དཔག་བསྒོམ་པའི་ལམ།།སོ་སོར་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་མྱོང་བའང་མེད། །འོད་གསལ་བདེ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས། །དགའ་བདེ་དབའ་རླབས་ཚུལ་དུ་ཤེས། །དེ་ཉིད་སྟོང་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །བདེ་དང་ཡིད་བདེ་གང་ཡིན་ལས། །དེ་ཡི་ རང་བཞིན་སྟོང་ཤེས་ན།།གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་དོན་མེད་ཡིན། །ཆུ་ནི་དང་བར་གྱུར་པ་ལས། །ཉ་དག་མྱུར་དུ་འཕར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སྟོང་གསལ་རང་བཞིན་ལས། །སྣ་ཚོགས་ཤེས་པ་ལྡང་ཞིང་འགག་།སྣོད་བཅུད་བདེ་ཆེན་རྒྱས་བཏབ་པས། ། སེམས་ཀྱི་གླང་པོ་ཡན་བཏང་ཡང་། །གནས་མ་རྙེད་ནས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་གསལ་བ་མཐོང་ན་ཡང་། །དེ་དེ་བདེ་བས་རྒྱས་བཏབ་ནས། །གཡེང་བ་ཉིད་ཀྱང་གཡེང་བ་མིན། །སྤྱོད་ལམ་རོ་མཉམ་ཡིན་ཤེས་ནས། །འགྲོ་བ་ཉིད་ནི་འགྲོ་འོང་མེད། །རྒྱུ་འབྲས་མེད་ཀྱང རྒྱས་བཏབ་པས།།སྐྱེ་བ་ཉིད་ནའང་སྐྱེ་བ་མེད། །འགག་པ་ཐིམ་པའི་རྒྱས་བཏབ་པས། །བཀག་ཙམ་ཉིད་ནའང་འགག་པ་མེད། །བདེ་གཤེགས་རྣམས་ནི་བདེ་ཆེན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་གཤེགས་ཉིད་དང་མཉམ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་དངོས་ལ་ཞེན་པ་རྣམས། ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད། །དངོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བཅོས་སུ་མེད་ན་ཡང་། །གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བསླད་པས་འཆོས་པར་བྱེད། །གདོད་ནས་རྣམ་དག་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །བདེ་གཤེགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིས་མཁྱེན་པར་མཉམ། །

离念第三境界者，
即说俱生喜悦地，
乃是意之现前乐。
远离能取所取垢，
经验明觉所生起，
即说自证大安乐。
若为分别所间断，
喜乐三昧失坏时，
从于四印诸境中，
生起乐受之感受，
具足因缘聚力故，
不由分别而生起。
是故安住乐定中，
瑜伽行者意专注，
应当修持无二乐。
若于安乐三昧中，
安住其心即止观。
是故欢喜胜喜及，
俱生喜悦虽殊胜，
不离止观之心性，
唯是身心之安乐。
大乐义理若印持，
即成殊胜之胜观。
于彼具乐法性中，
所修空性义理者，
思为俱生喜悦地，
此乃比量修持道。
各别观察瑜伽行，
亦无大乐之体验。
光明大乐海洋中，
知喜乐如波浪起，
此即是为空性修。
从于乐与意乐中，
若知彼之自性空，
理由等义皆无用。
譬如清澈水池中，
游鱼迅速跃起时，
如是空明自性中，
种种觉知起复灭。
器情大乐印持时，
纵放心之大象去，
不得安处终回返。
纵见诸法明显现，
彼等乐印所印持，
散乱本身非散乱。
知行住坐味一如，
行走本无来去相。
虽无因果经印持，
生起本身无生起。
灭尽融入印持故，
虽有遮止无灭相。
善逝即是大乐身，
诸法一切等善逝，
执著实有童稚慧，
唯行分别所计度。
诸法一切虽无为，
邪宗染污强造作，
本净光明法界性，
善逝法身智平等。

བདེ་གཤེགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིས་མཁྱེན་པར་མཉམ། །འཁོར་བའི ཕུང་པོ་སྒྱུ་མར་རྣམ་དག་ཤེས།།ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་སྒྱུ་མར་ཡང་དག་མཉམ། །གལ་ཏེ་སྒྱུ་མའི་རྒྱུན་ལ་བདེ་སྡུག་དང་། །དགའ་དང་གདུང་བའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་མིན་ཡང་། །དེར་སྣང་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་གནས་པ་ལས། །བདེ་ཆེན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་གཅིག་།རྣམ་པར་ རྟོག་པ་ཐ་དད་མེད་ན་ཡང་།།མི་རྟོག་ངང་ལས་རོ་གཅིག་གྱུར་པར་སྣང་། །དང་པོའི་ལས་ཅན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ། །བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱེད་པར་གསུངས་ན་ཡང་། །གང་ཞིག་བླ་མའི་ཕན་པའི་ལུང་ཐོབ་ནས། །བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་ མི་ཤེས་པ།།དེ་ལ་ཐར་པའི་སྐལ་བ་མེད། །འགྲོ་དྲུག་སྲིད་པའི་བཙོན་ར་རུ། །རྨོངས་པ་དེ་ནི་འཁྱམ་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བསྒོམ་བྱས་ན། །བློ་ནི་གཞན་དོན་ལ་དགའ་བར། །འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སེམས་ཅན་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་སྔོན། །ཕ་མ་མཛའ་བཤེས་རྩ་ལག་ཏུ། །གྱུར་ཅིང་ཕན་ཆེན་བཏགས་པས་ན། །བྱས་པ་གཟོ་བ་ཉིད་དུ་བྱ། །སེམས་ཅན་ལ་བརྟེན་བླ་མེད་པའི། །སངས་རྒྱས་གོ་འཕང་ཉིད་ཐོབ་ན། །ཚངས་དབང་དྲག་པོ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་། །སོགས་པ འཐོབ་པ་མཚར་ཅི་ཆེ།།སེམས་ཅན་ཕན་པ་བྱས་ཙམ་གྱིས། །འགྲོ་བ་གསུམ་པ་དམ་པར་སྐྱེ། །སེམས་ཅན་གནོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ནི། །རྣམ་པ་དུ་མའི་ཚུལ་དག་གིས། །དམྱལ་བ་ཡི་དགས་དུད་འགྲོ་རུ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཉེ་བར་སྤྱོད། །དངོས་ པོ་ཀུན་གྱིས་མགུ་བྱ་བ།།རང་ལུས་བཞིན་དུ་བསྲུང་བར་བྱ། །འབད་པས་སེམས་ཅན་མི་དགའ་བ། །དུག་དང་འདྲ་བ་སྤང་བར་བྱ། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་བས། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཀུན་དུ་འཐོབ། །གཞན་གྱི་གནོད་པ་མ་བཟོད་པས། ། མནར་མེད་དུ་ཡང་སྐྱེ་བར་བྱེད། །རང་གི་ལུས་དང་ནོར་སྦྱིན་པ། །འདི་ནི་མཚར་ཞིང་འདི་ནི་བསྔགས། །འདི་ནི་འཇུག་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །མཚར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མིན་ཏེ། །ཆོས་འདི་སྟོང་པར་ཤེས་ནས་སུ། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྟེན་བྱེད་པ། །མཚར བ་བས་ཀྱང་འདི་མཚར་ཞིང་།།ངོ་མཚར་བས་ཀྱང་ངོ་མཚར་རོ།

善逝法身智慧同等。
轮回蕴聚知如幻，
圆满受用身等幻。
纵使幻化相续中，
无有苦乐与喜痛，
然于刹那显现中，
大乐即是大安乐。
虽无差别诸分别，
无念性中现一味。
初业所属诸凡夫，
虽说以乐为道用，
若得上师恩教已，
一切苦乐成大乐。
若人不知空性者，
彼无解脱之缘分，
六道轮回牢狱中，
愚痴彼者当流转。
是故诸瑜伽行者，
若能修持于空性，
其心必定乐利他，
于此决定无疑虑。
一切有情众生等，
往昔曾为父母亲，
亲朋眷属施大恩，
应当报答彼恩德。
依靠有情众生故，
若得无上佛果位，
梵王帝释护世尊，
等位获得有何奇。
仅作有情利益事，
即生三界胜善趣，
损害有情诸苦痛，
以诸种种方式中，
地狱饿鬼畜生道，
众生恒常受用之。
一切事物悦人心，
如护自身当守护，
精勤断除不悦意，
如同毒物当远离。
由于不舍诸有情，
普得佛陀菩提果，
不能忍受他害故，
即生无间地狱中。
布施自身及财物，
此乃稀有可赞叹，
此为最胜之趣入。
所谓稀有非此也，
知晓此法为空已，
仍依因果而行持，
较诸稀有更稀有，
较诸惊奇更惊奇。

 །སེམས་ཅན་བསྐྱབ་པའི་བསམ་པ་འདིས། །སྲིད་པའི་འདམ་དུ་སྐྱེས་མོད་ཀྱི། །པདྨ་ལ་ནི་ཆུ་བཞིན་དུ། །སྲིད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་དེ་མ་གོས། །བཟང་པོ་ལ་སོགས་རྒྱལ་བའི་སྲས། །འདི་ ན་ཡེ་ཤེས་མེ་ཡིས་ནི།།ཉོན་མོངས་བུད་ཤིང་བསྲེགས་བཞིན་དུ། །འོན་ཀྱང་ཐུགས་རྗེས་བསླབ་པ་མཛད། །བྱང་ཆུབ་ཆེ་དང་འཆི་དང་སྐྱེ། །དུར་ཁྲོད་གཤེགས་དང་དཀའ་སྤྱོད་མཛད། །བདུད་སྡེ་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ དང་།།ལྷ་ཡུལ་གཤེགས་དང་མྱ་ངན་འདས། །དེ་བཞིན་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བ་རྣམས། །སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་ཡིས། །འགྲོ་བའི་མགོན་པོ་སྟོན་པར་མཛད། །ཚངས་དབང་ཉེ་དབང་དྲག་སོགས་ཀྱི། །གཟུགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་མཛད་ཅིང་། ། འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །ཐུགས་རྗེས་ཐུགས་ཀྱིས་རོལ་པ་མཛད། །ཐེག་པ་གཉིས་པོ་དག་ཀྱང་ནི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འབྱུང་བས་ན། །སྲིད་པའི་ལམ་གྱིས་དུབ་པ་རྣམས། །ངལ་བསོ་དོན་དེ་དེ་ཉིད་མིན། །ཉན་ཐོས་དེ་དག་དེ་སྲིད་དུ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྐུལ་བར། །དེ་སྲིད་ཡེ་ཤེས་ལུས་གཅིག་གིས། །ཏིང་འཛིན་དྲེགས་པས་མྱོས་ཏེ་གནས། །བསྐུལ་ནས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་དགའ་བྱེད་ཅིང་། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཉེར་འཕེལ་ནས། །སངས་རྒྱས་བྱང ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར།།བག་ཆགས་ལས་ནི་བྱུང་བས་ན། །བག་ཆགས་ས་བོན་དག་ཏུ་བཤད། །བག་ཆགས་རྗེས་མཐོང་ཚོགས་པ་ན། །སྲིད་པའི་མྱུ་གུ་དེ་བསྐྱེད་དོ། །སྟོང་ཉིད་སྨྲ་བས་སྨྲ་བྱེད་ཅིང་། །རྟག་ཏུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས། །འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་དོན་ བྱེད་པ།།ཆད་པར་སྨྲ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ།

以救护众生此心愿，
虽生轮回泥泞中，
如同莲花处于水，
不为轮回过患染。
贤等诸位佛子众，
以其智慧火焰故，
如焚烧尽烦恼薪，
然以大悲行教化。
大觉、死亡与诞生，
赴寂林中行苦行，
降伏一切魔军众，
转动无上正法轮，
升天界及示涅槃，
如是出家等事相，
皆因大悲心趣入，
示现为众生怙主。
梵王帝释大力等，
以诸色身而趣入，
调伏众生诸方便，
以大悲心作游舞。
二乘道法亦复然，
终将趣入大乘中，
轮回道中疲倦者，
暂时休憩非究竟。
彼等声闻于此时，
未经诸佛劝请前，
以一智慧身安住，
三昧骄慢醉心中。
劝请之后现种种，
形相欢喜利有情，
福德智慧渐增长，
终将证得佛菩提。
由从习气而生起，
故说习气为种子，
见习气随聚合时，
生起轮回之苗芽。
宣说空性而言说，
恒时身语意三业，
如是利益诸有情，
无有断见之说者。
如是所说。

 །དཔེར་ན་གསེར་འགྱུར་ཟངས་ལྕགས་ཐམས་ཅད་ལ། །གསེར་འགྱུར་རྩི་ཡི་ནུས་པའི་ཐབས་རྙེད་ན། །ཐམས་ཅད་ཁ་དོག་གསེར་དུ་འགྱུར་བ་ལྟར། །སེམས་ཀྱང་བདེ་ཆེན་ངང་དུ་རོ་གཅིག་འགྱུར། །སྒྱུ་མ་ སྨིག་རྒྱུ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས།།རྟོག་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་སྐྱེས། །དེ་བཞིན་སྒྱུ་འདྲར་སེམས་ཀྱི་སྒྱུ་འདྲར་ཤེས། །བདེ་ཆེན་རྒྱས་བཏབ་བདག་བྱིན་བརླབ་པ་ལ། །སྒྱུ་མའི་དཔེ་ཡིས་དོན་རྣམས་བཙལ་མི་དགོས། །ཐམས་ཅད་སྒྱུ་འདྲ་མི་འདྲར་དགག་སྒྲུབ་ བྱེད།།ཕྱག་རྒྱའི་ལམ་ལ་བདེ་བ་སྟོང་པར་ཤེས། །ཆོས་ཀྱི་མདོ་དོན་སེམས་ཀྱིས་སྟོང་པར་ཤེས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཡོད་མེད་དགག་སྒྲུབ་མེད། །རྟོག་མེད་མངོན་སུམ་ལམ་ལ་བློ་གཞག་པས། །རྟགས་ཀྱིས་རྗེས་འབྲངས་གཞན་སེལ་དགོས་པ་མེད། །དུས་ གསུམ་བདེ་གཤེགས་ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ལྟར།།གང་དུ་ཁ་བལྟས་སེམས་ཀྱི་གསང་ཤེས་པས། །སྒྲིབ་པ་ཀུན་ཟད་ཡེ་ཤེས་ཕུན་ཚོགས་ཤིང་། །སངས་རྒྱས་ཞིང་གྲོལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ། །ཐམས་ཅད་བཟང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་ངེས། །ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་ གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ན།།དེ་ཡི་དུག་ནི་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཞིག་ཉོན་མོངས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཤེས། །དེས་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ངེས་གྲོལ་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཤིང་། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་འཇོམས། །བདེ་ཆེན་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་ ནི།།ཐམས་ཅད་བྱས་ཀྱང་རྣམ་པར་གྲོལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས། །ཡེ་ཤེས་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པའོ། །ཤྲཱི་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ཧེ་ནི་རྒྱུ་སོགས་སྤངས་པ་ཡིན། ། རུ་ནི་བཀོད་པ་དང་བྲལ་བ། །ཀ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པ། །སེམས་ཀྱི་ངང་ལ་རྣམ་གནས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་བསྟན་དུ་མེད། །བདེ་ཆེན་རྟོགས་པའི་མན་ངག་འདི། །སྡེབ་སྦྱོར་གོ་རིམས་བསྒྲིགས་པ་མིན། །ཉམས་མྱོང་རྟོགས་པའི་ཕན་པའི་ལུང་། །དམ པའི་སྤྱི་བོས་བླང་བར་མཛོད།།དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ། ནོར་བུ་གླིང་པའི་སློབ་དཔོན་བདེ་བའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཙ་ཏུར་མུ་དྲ་ཨུ་པ་དེ་ཤ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་མན་ངག་ཅེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།

譬如点金铜铁等，
若得点金药力法，
悉皆转变成金色，
心亦大乐一味成。
幻化阳焰乾闼城，
离分别空相生起，
如是知心如幻化，
大乐印持得加持。
以幻喻例无需寻，
一切如幻不如幻，
皆作遮遣与成立。
印契道中知乐空，
法之要义心知空，
诸法皆无有无诤，
无分别现前安心，
不需标志随行遣。
如三世佛得觉悟，
所向皆知心秘密，
诸障尽净智圆满，
佛土解脱度众生，
一切定成善因性。
如同了知蛇本性，
其毒即不能为害，
若知烦恼轮回性，
即刻必定得解脱。
正由此而成佛陀，
正由此而破烦恼，
依止大乐之道已，
虽作一切得解脱。
远离一切分别想，
解脱能取所取故，
智慧无为而显现，
非由因缘所生起。
吉祥乃是无二智，
"喝"字离诸因等义，
"如"字远离诸安立，
"嘎"字不住于诸处。
若住心性境界中，
涅槃不可得显示，
此大乐证之口诀，
非是韵律之排列。
证悟体验利益教，
圣者顶受而奉行。
《实相修习》一文，由宝洲上师乐金刚造，圆满。
[梵文标题：Caturmudrā-upadeśa-nāma]
[藏译名：四印契口诀]
顶礼金刚萨埵尊

 །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཅིང་། །ཟབ་ཅིང་རང་བཞིན་བརྟག་དཀའ་བ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་དེ་ཉིད་བཤད། །དེ་ལ་མན་ངག་ལ འཇུག་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐོག་མར་གྲུབ་མཐའ་དག་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།དེ་ཡང་ཐེག་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཉིད་གནས་པ་བཞི་སྟེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བར་གནས་པ་དང་། མདོ་ སྡེ་པར་གནས་པ་དང་།རྣམ་པར་རིག་པར་གནས་པ་དང་། དབུ་མར་གནས་པའོ། །དེ་དག་ཉིད་སྦྱོར་བ་དགུ་སྟེ། ཉན་ཐོས་རབ་འབྲིང་གསུམ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། མདོ་སྡེ་པ་དང་། རྣམ་བཅས་དང་། རྣམ་མེད་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་ དང་།ཆོས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་དཔྱད་པའི་སྒོ་དང་། བསམ་གཏན་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་དྲི་མ་དང་། ལྟ་བ་སྟེ་བཞི་བཞིའོ། །དེ་ལ་དཔྱད་པ་ནི་ཐོས་བསམ་ལ་བརྟེན་པའི་རང་གི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་ རབ་བོ།།བསམ་གཏན་ནི་རང་གི་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །བསམ་གཏན་གྱི་དྲི་མ་ནི་དེའི་དངོས་སུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །ལྟ་བ་ནི་རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཁྱད་པར་དང་། རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་བློས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཐ་མའི་སྤྱོད་པ་ནི། སྔོན་ པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཁས་ལེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་འདོད་པའོ།།འབྲིང་པོ་ནི་དེ་དང་མཐུན་པའོ། །རབ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་གང་ཟག་སྟོང་པར་ལྟ་བའོ། །རང་རྒྱལ་ནི་གཟུང་བ་སྟོང་ཞིང་འཛིན་པ་ཁས་ལེན་པའོ། །མདོ་ སྡེ་པ་ནི་གཟུང་བ་འདུས་པར་འདོད་ཅིང་འཛིན་པ་ཚོགས་དྲུག་གོ།།རྣམ་བཅས་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་སྟེ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་འདོད་པའོ། །རྣམ་མེད་ནི་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་མེད་པར་རིག་པའི་ངོ་བོར་འདོད་པའོ། །སྒྱུ་མ་ ལྟ་བུ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡང་དག་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པ་སྟེ།དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་འདོད་པའོ། །རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་མི་གནས་པའོ་ཞེས་དཔྱོད་པའོ།

空性悲心不可分，
深奥自性难思议，
大手印之本体性，
顶礼之后当宣说。
于此，欲入口诀之瑜伽士，首先应当了知宗派。其中乘有三种：声闻乘、独觉乘及大乘。
彼等安立四种：住于毗婆沙宗、住于经部宗、住于唯识宗及住于中观宗。
彼等又分九种修行：上中下三种声闻、独觉、经部行者、有相唯识、无相唯识、如幻不二中观及诸法毕竟无住中观。每一种又各有四方面：观察门、禅定、禅定过失及见解。
其中观察即依闻思的各别观察智慧；禅定即自修习智慧；禅定过失即其直接违品；见解即以自智慧所摄持的特征及对自果的心识所缘。
其中下等声闻行为，是以承认青等境为前提而主张不可言说之补特伽罗。中等与此相同。上等则是由遍知四圣谛而观空性补特伽罗。
独觉认为所取为空而承认能取。经部宗认为所取为和合，能取为六识聚。有相宗认为一切皆为识之行相，主张杂多无二。无相宗认为此等一切唯是心性，承认无相觉性之本体。
如幻宗认为诸法如幻，空无真实事物，即是无二。毕竟无住宗则观察：一切言说仅是表示，实相本体不住于任何。

 །བསམ་གཏན་ནི་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་དང་། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་བགྲང་བ་ལ་གནས་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མར་མེ་བསད་པ་ལྟ་བུ་ཅི་ཡང་མི་སྣང་བ་ལ་སེམས་གནས་པ་དང་། སྣའི་རྩེ་མོར་གནས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ནས་སེམས་གནས་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སེམས་གནས་པ་དང་། རྣམ་པ མེད་པ་ལ་གནས་པ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པ་དང་།ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི་དང་བོར་ཅི་ཡང་རུང་བ་ལ་ཤེས་པ་གཏད། དེ་ཉིད་སེམས་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་པའོ། །རྣམ་པ་མེད་པ་ལ་ གནས་པ་ནི་ཐོག་མར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ།སློབ་མ་སྟན་ལ་བཞག་ལ་དབུགས་སོར་བཅུག་སྟེ། ཐོག་མར་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ་ལ་ཤེས་པ་གཏོང་དུ་བཅུག་ནས་ལག་པ་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་དོ། །ོཾ་ཨ་ར་ར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་ པའི་མགོར་རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་སྔགས་བརྗོད་དོ།།དེ་ནས་མེ་ཏོག་ཀྱང་མེད་པར་བྱས་ན་མྱུར་དུ་སྐྱེའོ། །བསམ་གཏན་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་དང་། ལྟ་བ་རྣམས་ནི་གཞན་ནས་གསལ་བས་འདིར་མ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་མཁས་པ་རབ་རིབ་ཅན་དང་། མཁས་པ་རབ་རིབ་ མེད་པའོ།།དེ་དག་གི་སྙིང་རྗེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་། དམིགས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ལས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །གནས་པ་ནི་ཕྱི་མ་གཉིས་སོ། །སྦྱོར་བ་ནི་ཐ་མ་བཞི་ལའོ།

禅定即修习不净观，住于数息及精进，空性真谛如灭灯般心住于无所显现，住于鼻尖，摄收坛城而心安住，心住于心的行相，住于无相，住于影像，住于无所成就之本性。
其中安住于心的行相者，初时将觉知安置于任何所缘，了知彼即唯心而安住。
住于无相者，首先作供养等，令弟子安坐垫上，调息后，初令其将觉知投向如花等所缘，然后将手置于顶上诵此咒：
嗡阿拉拉吽吽（ཨོཾ་ཨ་ར་ར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ，ॐ अ र र हूं हूं，oṃ a ra ra hūṃ hūṃ，嗡 阿 拉 拉 吽 吽）
嗡班扎约格尼阿地底叉吽啪（ཨོཾ་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཕཊ，ॐ वज्र योगिनी अधितिष्ठ हूं फट्，oṃ vajra yoginī adhitiṣṭha hūṃ phaṭ，嗡 金刚 瑜伽母 加持 吽 啪）
于此咒前诵自己本尊咒。此后令花亦不现，则速得生起。
禅定过失诸相及诸见解，因他处已明故此不述。
如是则有无智者具翳障，智者无翳障。
彼等之悲心亦有缘众生、缘法及无缘三种。
其中密咒乘于三乘中属大乘，安立则属后二种，修行则属最后四种。


